De positie van woorden in een Engelse zin identificeert structureel hun rol meer dan de vorm van de woorden. In de zin "Mr. Rochester loves Jane Eyre" weet je dat Mr. Rochester het onderwerp is omdat het eerst komt en voor het werkwoord staat; je weet ook dat Jane Eyre het lijdend voorwerp is van het overgatieve werkwoord loves omdat het na het werkwoord komt. Zelfstandige naamwoorden zijn te herkennen omdat ze iets benoemen: een persoon, plaats, object of idee. Als je weet dat carillon een zelfstandig naamwoord is, weet je al hoe je het correct in een zin gebruikt.
Houd in gedachten dat een carillon een gestemde reeks bellen is in een klokkentoren of torenspits. De bellen worden bespeeld met een toetsenbord.
Gebruik "carillon" als onderwerp door het na een lidwoord (a of the) en vóór een werkwoord te plaatsen. Bijvoorbeeld: "The carillon rang on the day war was declared" en "A carillon was heard in the far distance."
Gebruik "carillon" als lijdend voorwerp door het na het werkwoord en een lidwoord te plaatsen. Bijvoorbeeld: "A Dutch prelate in Velp played the carillon every Thursday night."
Gebruik "carillon" als meewerkend voorwerp door to en een lidwoord ervoor te zetten. Bijvoorbeeld: "Stormy, humid weather gave a brighter tone to the carillon."
Gebruik "carillon" na "of" en een lidwoord om bezit aan te duiden. Bijvoorbeeld: "The bells of the carillon were cast in the 17th century from lead, tin and bronze."
Gebruik "carillon" als bijvoeglijk naamwoord door het tussen het zelfstandig naamwoord dat het wijzigt en het lidwoord te plaatsen. Bijvoorbeeld: "The carillon bells were destroyed by bombers at the onset of World War II."
Nederlands equivalent: beiaard. Een beiaard is een muziekinstrument bestaande uit minstens 23 gestemde bellen, bespeelbaar via een klavier (batonklavier).