Het oefenen van goede communicatievaardigheden, zoals helder geformuleerde ideeën en uitleg, creëert krachtig schrijven. Schrijven lijkt slordig wanneer de auteur gedachten, verslagen of uitleg vaag formuleert. Een essay, rapport, voorstel of roman die sterke communicatie van de auteur toont, bouwt vertrouwen tussen auteur en lezer, en eist aandacht.
Expositief schrijven verklaart een onderwerp of thema. Sterke voorstellen, brieven, college-essays, non-fictie en historische romans leggen een onderwerp of stelling duidelijk en onmiskenbaar uit. Een standpunt communiceren in het stuk – zonder een partijdige houding te creëren – helpt het publiek het werk als expositief te lezen, niet als overtuigingspoging. Het oefenen van heldere uitleg mondeling helpt een schrijver goed doordachte, gestroomlijnde thinking in haar werk te verwerken.
Als je je standpunt vroeg in een paper of voorstel duidelijk maakt, begrijpt de lezer je schrijfdoel. Als een schrijver in een filmvoorstel duidelijk stelt dat de film die ze wil maken emotioneel aanraakt aan drie cruciale maatschappelijke thema's, zal de lezer waarschijnlijk naar de thema's uitkijken en doorgaan: ze heeft de kans om te overtuigen. Zonder een duidelijk geïdentificeerde persoonlijkheid aan het stuk, verliest de schrijver zijn lezers.
Een basisregel van communicatie is duidelijke, hoorbare zinnen spreken – hetzelfde geldt voor schrijven. Een gesprekspartner die je moeilijk begrijpt, maakt communicatie lastig. Goede communicatievaardigheden in schrijven, zoals knappe, informatieve zinnen, verzekeren lezers dat je serieus bent over informatieoverdracht. In een college-applicatie-essay: als je onvolledige zinnen schrijft of van idee naar idee drift zonder de gedachte af te ronden, verliest je leespubliek vertrouwen in je schrijven, net als in een gesprek zonder voorzienbaar doel behalve lucht vullen.
Schrijven dat persoonlijk communiceert met een publiek, verzekert lezers dat ze deel uitmaken van de leeservaring. In een essay, verhaal of roman: betrek de lezer door te illustreren, niet te vertellen. Laat de lezer zich voorstellen hoe een personage reageert via dialoog of een gebaar, zonder te zeggen "Zij was verdrietig" of "Hij voelde zich gelukkig om levend te zijn." In plaats van de emotie of actie uit te leggen, noteer dat ze haar ogen afwendt of dat hij uit bed springt met een vers glimlach op zijn lippen.