Het perspectief waaruit je schrijft beïnvloedt hoe je publiek je werk ervaart. Het kiezen voor derde-persoon vertelling in fictie kan resulteren in een meer boeiend en realistisch verhaal dan een verhaal volledig in de eerste persoon. In academisch schrijven geeft de derde persoon een objectieve, zelfverzekerde toon en de kans om externe autoriteiten je these te laten verdedigen.
Een verhaal in de eerste persoon lijkt altijd direct met de lezer te spreken, wat afleidend kan zijn. Eerste-persoon verhalen lopen ook het risico vast te zitten in lange monologen met weinig dialoog of personage-interactie.
Schrijf niet als hij, maar als iemand die hem observeert. In de beperkte derde-persoon verteller heeft de verteller alleen het perspectief en de gedachten van het hoofdpersonage, maar de voornaamwoorden blijven derde persoon. Kortom: de verteller kan onuitgesproken gedachten van andere personages niet interpreteren, maar is nog steeds gescheiden van het hoofdpersonage.
In alwetende vertelling heeft de externe verteller wél toegang tot gedachten van andere personages. Zoals Stuart Evers in The Guardian aanhaakt: een eerste-persoon verteller moet altijd realistisch en boeiend zijn. Alwetende vertelling stelt je in staat om tussen personages te schakelen voor een fuller perspectief. Dit kan ook een makkelijker perspectief zijn om vanuit te schrijven, omdat je zoveel of zo weinig kunt onthullen over motivaties en gedachten van personages als je nodig hebt.
Als je "ik-stellingen" vindt in vroege concepten van je academische essays, vervang ze door gezaghebbende feitenstellingen. Dit is vooral belangrijk in overtuigende essays: je wilt dat je stellingen klinken als feiten, mits je ze kunt onderbouwen.
Appeal aan een autoriteit op je onderwerp geeft je paper meer gezag. In plaats van "ik-stellingen" of je mening, breid je onderzoek uit om iemand of iets te vinden dat het met je eens is. Citeer of paraphraseer uit je bronnen, met correcte citatie, om je argument kracht te geven.
Soms vraagt academisch schrijven om je mening of je eigen ervaring te relateren aan het onderwerp. In die gevallen is eerste-persoon acceptabel, maar probeer je paper niet te wegen met subjectiviteit: het geeft een te subjectieve toon aan een anders objectief werk.