Shakespeare's meest geconcentreerde gebruik van onomatopee verschijnt in de heksenspreuk (Akt 4, Scene 1), waar geluid zelf toverspreuk wordt:
Dubbel, dubbel moeite en moeilijkheid;
Vuur brand en ketel borrel.
Koel het met een baviaan's bloed,
Dan is de tover vast en goed.
Deze zijn niet decoratief. De heksenmagie is sonisch – de ritme, de herhaling, de klinker-zware dikte uitvoert de borrelende ketel. Het publiek hoort niet alleen over de tover; de taal wordt de akoestische handtekening van de tover. Het is een meesterles in fonosemantiek: geluid dat zin belichaamt.
Ergens anders in Macbeth verschijnt onomatopee meer spaars – klop (knock) (de Poortwachterscène), zoem (buzz) (insectenbeelden), sis (hiss) (slangassociaties) – maar nergens zo dicht of functioneel als in de heksenkeuken.