Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Auteurs

Onomatopee in Macbeth: De Heksen's Borbelende Spreuk

Geluid Die Zin Nachaapt in Akt 4, Scene 1

Shakespeare's meest geconcentreerde gebruik van onomatopee verschijnt in de heksenspreuk (Akt 4, Scene 1), waar geluid zelf toverspreuk wordt:

Dubbel, dubbel moeite en moeilijkheid;
Vuur brand en ketel borrel.
Koel het met een baviaan's bloed,
Dan is de tover vast en goed.

Onomatopee Woorden aan het Werk

Waarom Het Belangrijk Is

Deze zijn niet decoratief. De heksenmagie is sonisch – de ritme, de herhaling, de klinker-zware dikte uitvoert de borrelende ketel. Het publiek hoort niet alleen over de tover; de taal wordt de akoestische handtekening van de tover. Het is een meesterles in fonosemantiek: geluid dat zin belichaamt.

Ergens anders in Macbeth verschijnt onomatopee meer spaars – klop (knock) (de Poortwachterscène), zoem (buzz) (insectenbeelden), sis (hiss) (slangassociaties) – maar nergens zo dicht of functioneel als in de heksenkeuken.

Auteurs

Related Categories