H.D. Farquhar (1870–1955) staat bekend als een torenhoge figuur in de bestudering van Indiase godsdienst, cultuur en samenleving tijdens de Britse Raj. Een missionaris-geleerde van uitzonderlijke breedte, hij wijde meer dan zeven decennia aan het documenteren van de overweldigende diversiteit van het subcontinent, producerend een bibliografie die een fundamentele bron blijft voor indologen en historici van christelijke zendingen.
Farquhars productie was verbluffend: meer dan 30 boeken en meer dan 100 artikelen en pamfletten. Zijn boeken volgen de evolutie van zijn betrokkenheid, van vroege werken als India as Seen by the Britons (1908) en Modern Religious Movements in India (1915) tot gespecialiseerde studies zoals The Apostle Thomas in North India (1926). Zijn autobiografische Out of My Life (1915) biedt een persoonlijk perspectief op zijn roeping. De chronologische reikwijdte van zijn publicaties – uitgestrekt tot The Revelation of John in 1975, postuum – benadrukt zijn levenslange toewijding.
Misschien wel zijn meest ambitieuze bijdrage was de uitgebreide reeks in het tijdschrift The East and the West (1903–1913). Deze artikelen vormen een virtuele encyclopedie, systematisch dekkend:
Farquhars werk gaat verder dan louter missionarische apologetiek. Hij benaderde Indiase tradities met een zeldzame combinatie van empathie en wetenschappelijke rigiditeit, documenterend overtuigingen en praktijken op een moment van diepgaande overgang. Voor moderne onderzoekers bieden zijn geschriften onschatbare primaire bronnen over de vroege 20e-eeuwse Indiase christendom, Hindoe hervormingsbewegingen en de dagelijkse texturen van een samenleving onder koloniaal bewind. Zijn nalatenschap is die van een nauwgezette kroniekschrijver die bruggen van begrip bouwde over diepe culturele kloof.