In haar gedicht "Talent" ontmantelt de vroegere Britse Poet Laureate Carol Ann Duffy het mythe van aangeboren genialiteit, en presenteert talent als een gekweekte, veelzijdige menselijke capaciteit.
Het gedicht viert talent als een gemeenschappelijke gave die gekweekt en gedeeld moet worden, en moedigt lezers aan om hun unieke vaardigheden te omarmen en bij te dragen aan een rijker wereld. Duffy's toegankelijke, conversationele stijl maakt diepgaande ideeën intiem en bekrachtigend.
"Talent" spreekt iedereen aan die ooit hun vaardigheden heeft betwijfeld of zich onder druk gezet voelde door genialiteitsnarratieven. Het herframeert talent als een democratische, haalbare streven in plaats van een exclusief kenmerk.