De passage die het beste de 19e-eeuwse bezorgdheid weerspiegelt over wetenschappers die kennis nastreven tegen elke persoonlijke of morele prijs, is:
"Ik had bijna twee jaar lang hard gewerkt, met als enig doel leven in een onbezadigd lichaam te blazen. Hiervoor had ik mezelf van rust en gezondheid ontdaan. Ik had het met een ijver gewenst die ver buiten mate ging; maar nu ik het had voltooid, verdween de schoonheid van de droom, en mijn hart werd gevuld met ademloze gruwel en walging."
Dit fragment vangt Victor Frankensteins obsessieve, zelfvernietigende streven en de directe morele terugtrekking bij succes perfect op.