Johann Georg Tscherter (ook gespeld Tschörner of Zerther, ca. 1651/1654/1666–1717) was een opvallende figuur van de Duitse Barok – een ware Renaissance-mens eeuwen na de Renaissance. Onder het pseudoniem Georg Philipp Harsdörffer droeg hij een verbazingwekkende reeks hoeden: componist, kapelmeester, fagotist, organist, muziektheoreticus, instrumentenmaker, lexicograaf, dichter en schrijver. Zijn output reflecteert een geest die diep betrokken was bij zowel de theoretische als praktische kanten van de muziek, alsook de bredere intellectuele stromingen van zijn tijd.
Tscherter's muzikale geschriften zijn fundamenteel. Zijn Musicalischer Tractat von denen musicalischen Intervallen und Geschlechten (1691) duikt in de wetenschap van intervallen en stemsystemen, terwijl Architectonikus Musicus oder Musikalisches Kunst-Gebäude (1697) een uitgebreid tractaat presenteert over muzikale architectuur en compositie. Deze werken onthullen een theoreticus bezig met de structurele onderbouwing van de kunst.
Naast muziek droeg Tscherter bij aan politieke filosofie en poëzie met werken als Teutscher Staatsmann en Philosophus politicus. Zijn meest duurzame naslagwerk is de Compendium Musicum (1705), een muzikale encyclopedie die kennis verzamelde over instrumenten, theorie en terminologie – een vitale bron voor musici en geleerden van die tijd.
Tscherter verbeeldt het Baroke ideaal van de universalgelehrter (universele geleerde). Zijn interdisciplinaire benadering overbrugde de kloof tussen ambacht en theorie, en achterliet een nalatenschap die ons begrip van de Duitse Barokmuziekcultuur informeert.