Robinsons gedicht Richard Cory gebruikt een eerste-persoon meervoud ('wij') spreker die de stadsbewoners collectief vertegenwoordigt. Geen individu wordt genoemd; de stem is de gemeenschap die Cory's schitterende uiterlijk en schokkende zelfmoord observeert. De anonimiteit is opzettelijk: het benadrukt de kloof tussen publieke perceptie en privésmart, waardoor de finale onthulling—dat de benijde, bewonderde man 'een kogel door zijn hoofd jaagde'—met universeel, communaal gewicht treft. De 'wij' betrekt elke lezer bij het misoordelen van schijn.