Jerry Garcia's eclectische stijl – geworteld in folk, country, blues, en jazz – werd gebouwd op de schouders van reuzen. Vier artiesten springen eruit als primaire inspiratiebronnen:
Garcia kopieerde deze iconen niet zomaar; hij smolt Guthrie's oprechtheid, Williams' emotie, Dylan's woordenschat, en Coltrane's verkennende improvisatie tot de Grateful Dead's unieke, genre-defierende klang. Het resultaat was een muzikale taal die zich zowel diep traditioneel als radicaal nieuw anfühlte.