De Hongaarse biochemicus Albert Szent-Györgyi (1893–1986) won de 1937 Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde voor twee fundamentele ontdekkingen die ons begrip van cellulair leven herschreven.
Szent-Györgyi isoleerde ascorbijnzuur uit bijnierschorsen en, cruciaal, uit Hongaarse paprika—een rijke, toegankelijke bron. Hij bewijste definitief dat deze stof scheurbuik voorkwam, wat voedingswetenschap revolutieerde en een mysterieuze "anti-scorbutische factor" omvormde in een gedefinieerd molecuul: Vitamine C.
Zijn werk over spiermetabolisme identificeerde fumarinezuur als cruciale intermediair in de citroenzuursykel (Krebs-cyclus). Dit kaartte het centrale pad van cellulaire ademhaling, wat uitlegt hoe cellen energie uit nutriënten halen.
Szent-Györgyi staat als zeldzame brug tussen rigoureuze biochemie, fysiologie en een diepe humanistische filosofie.