Weigerde syntaxis, leestekens, hoofdletterregels om de vloeibaarheid van gedachte en ritme van spraak na te bootsen.
Tillde het "kleine" (een blad, een kus, "anyone lived in a pretty how town") boven massaconformisme.
The Enormous Room (gevangenschap WO I) voedde satirische aanval op bureaucratie, nationalisme, dehumanisatie.
Romantische en erotische liefde als enige authentieke weerstand tegen een mechanistische wereld.
Gedichten als visuele objecten (spatiëring, regelafbreking) en muzikale partituuren (metrum, interne rimen).
Hij schreef om taal nieuw te maken en de heiligheid van de unieke menselijke ervaring te bevestigen.