Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Studiegids voor Marlowe's Faust

Christopher Marlowe's reputatie berust vandaag de dag voornamelijk op de vier grote toneelstukken die hij produceerde in de laatste zes jaar van zijn korte leven, samen met een handjevol kortere gedichten. Waarschijnlijk het meest controversiële, evenals het meest gelezen, van zijn toneelstukken is "The Tragical History of Doctor Faustus," meestal verkort tot "Dr. Faustus." De Victoriaanse dichter-criticus Algernon Charles Swinburne, in zijn biografische essay over Marlowe, loofde "Dr. Faustus," met de bewering, "Weinige meesterwerken van welke leeftijd in welke taal ook, kunnen naast dit tragische gedicht staan."

Vorm

Marlowe schreef "Dr. Faustus" voornamelijk in blanco vers, ongerijmde jambische pentameter. Poëzieprofessor Vince Gotera schrijft Marlowe's invloed toe aan het maken van blanco vers de hoofdzakelijke modus van het Elizabethaans toneel, en T.S. Eliot argueert dat Marlowe niet alleen zijn tijdgenoten beïnvloedde, maar de vorm zelf ook verfijnde. Faustus' beroemde begroeting aan Helena van Troje, het "gezicht dat duizend schepen liet varen," is een voorbeeld van zijn bekwaam gebruik van blanco vers om poëzie te creëren die formeel precies maar krachtig is.

Diction

De hoogformeel taal, met haar veel wetenschappelijke aanhalingen, kan voetnoten vereisen voor moderne lezers, maar het versterkt de grote musicaliteit van Marlowe's poëzie en bevestigt de intellectuele aspiraties van de hoofdpersonage. Incidentele passages met rustige geleerden of een Hanswurst die in umgangstaal proza spreekt, contrasteren scherp met de verheven poëzie van het grootste deel van het toneelstuk en benadrukken de kracht ervan.

Personages

Faustus zelf is een van de literatuur's grote antihelden. Hij sluit een pact met de duivel, in de persoon van Mephistopheles, een gevallen engel. Mephistopheles heeft de Hemel gezien, vertelt hij Faustus, en vond het "niet half zo mooi als jij, / Of iemand die op aarde ademt." Hij is een verleider, die Faustus leidt in ruinzondige zonde, en toch is hij ook een half-tragische figuur zelf, buiten bereik van zowel de Hemel als de genotmatigheden van de mensheid. Faustus roept Mephistopheles op om luxe en genot te verwerven, maar wat hij het meest lijkt te genieten is controle; eerst stuurt hij de geroepene Mephistopheles weg als te lelijk om naar te kijken, met de instructie om terug te keren als een Franciscanenmonnik. Hoogmoed en de daarbij behorende machtslus zijn Faustus' hoofdtragische fouten.

Bron en context

Marlowe baseerde zich op populaire legenden die zich vormden om een echtduitse geleerde, meest direct het "Faustbuch" van 1887. De Faust-legende is een humanistisch waarschuwingsverhaal, gericht op een man die het pad van God verlaat om zich in te richten op wetenschap, wiskunde en, natuurlijk, magie. Marlowe verandert zijn bronmateriaal om Faustus een geflaawde antiheld te maken, in plaats van een kwade schurk. Zelf een intellectueel atheïst, heeft Marlowe zich misschien persoonlijk betrokken gevoeld bij deze visie van zijn protagonist, of hij heeft misschien gewoon een complexere moraliteit dramatieker effectief gevonden. Decennialang loofden dichters en publiek Marlowe, en godsdienstige schrijvers en moralisten veroordelden hem, beide zwaar beïnvloed door dit grote toneelstuk.

Literatuur

Related Categories