Een fabel is een vorm van een kort verhaal dat een morele les leert. Oorspronkelijk verteld als mondelinge verhalen, verschenen geschreven fabels voor het eerst in Griekenland en Rome rond 500 v.Chr., met Aesop als een van de vroegste fabelschrijvers. Personages in een fabel nemen meestal niet-menselijke vorm aan; dieren, planten en fantasiewezens of objecten zijn veelvoorkomende figuren. Echter, de fabelpersonages spreken en handelen op dezelfde manier als mensen.
Een fabel heeft een basis drie-delige verhaalstructuur: een begin, midden en einde. De opening introduceert de personages in hun natuurlijke omgeving, dan leidt een grote gebeurtot het conflict dat het hoofdpersonage moet overwinnen. In het midden deel worstelt het hoofdpersonage, vaak tot vermaak van zijn tegenstander. Wanneer het hoofdpersonage uiteindelijk overwint op het conflict, eindigt de fabel met een morele les.
Fabels gebruiken eenvoudige, korte zinnen die makkelijk te lezen en te begrijpen zijn, vooral voor kinderen. Een fabel kan proza of een rijmende versstijl gebruiken om de leesbaarheid en genot te verhogen. De hoofdfunctie van de dialoog, die vaak vragen gebruikt, is om het verhaal naar zijn morele conclusie te voeren.
De setting voor een fabel geeft een bepaalde locatie die belangrijk is voor de acties van de personages. Veelvoorkomende natuurinstellingen zijn een bos, bergen of een fantasieomgeving, zoals een kasteel. Hoewel de setting meestal simpel in beschrijving is, is het een effectieve manier om verschillende culturen en gewoontes te introduceren.
Fabelpersonages zijn stereotypen met menselijke sterktes en zwaktes in plaats van multidimensionale personages. Een fabel heeft normaal slechts een paar personages, soms slechts twee: een held en een schurk. Typische niet-menselijke personages met menselijke eigenschappen zijn een dappere kever, een wijze uil, een sluw vos of een schamele ezel. Het gebruik van deze typen personages elimineert complexe persoonlijkheden zodat de fabel zich kan richten op zijn morele thema.
Het belangrijkste deel van een fabel is de morele les aan het einde van het verhaal. Nuttig en waardevol, vat de morele de fabel samen in een korte uitspraak die een bron van praktische wijsheid is voor het dagelijks leven. In Aesop's verhaal "De Schildpad en de Haas," is de morele dat langzaam en vast de race wint. De morele van Hans Christian Andersen's "De Keizer's Nieuwe Kleren" is dat eerlijkheid het beste beleid is.