Een van de meest geciteerde regels in de literatuur komt uit William Shakespeares Romeo en Julia, Act 2, Scene 2 – de balkonscène:
"What's in a name? That which we call a rose
By any other word would smell as sweet."
Julia spreekt deze woorden alleen op haar balkon, onwetend dat Romeo luistert. Ze worstelt met de kernconflict: hun families – Montague en Capulet – zijn dodelijke vijanden. 'Montague' en 'Capulet' zijn slechts labels, argumenteert ze. Een roos zou identiek ruiken als het 'distel' of 'steen' heette. De essentie bestaat onafhankelijk van de naam.
Het citaat verschijnt in bruiloften, afstudeertoespraken, juridische argumenten over identiteit, en talloze popcultuurreferenties. Het blijft Shakespeares meest toegankelijke filosofische stelling: namen zijn toeval; essentie is lot – zelfs als dat lot tragisch blijkt.