Beeldende taal is taalgebruik dat de gewone betekenis vergroot of verandert om een beeld of idee te beschrijven. Het omvat similies, metaforen, alliteratie, onomatopee, hyperbool, personificatie, idiomen en clichés. Men kan een vergelijkende uitspraak doen, een overdreving maken, woorden creëren uit klanken, of menselijke eigenschappen aan onbezonnen voorwerpen toekennen. Beeldende taal brengt betekenis over door te zeggen dat het ene ding lijkt op het andere. Op die manier begrijpen leerlingen een nieuw idee omdat het vergeleken wordt met iets wat ze al kennen.
Leerlingen identificeren voorbeelden van beeldende taal die ze lezen of horen in de klas. De klas nomineert termen, stemt erop en schrijft een acceptatiespeech voor de winnaar, die ook beeldende taal moet bevatten. Deze activiteit veronderstelt basiskennis van similies, metaforen en personificatie. Het stemmen vereist evaluatie van het beste gebruik en de beste situaties voor beeldende taal.
Elke leerling vertelt een persoonlijk verhaal over het weekend of de zomervakantie. Het verhaal wordt van tevoren geschreven met een checklist om ervoor te zorgen dat minstens zes van de acht methoden voor beeldende taal worden gebruikt. Geschikt voor alle leeftijden, maar de verbeelding van basisschoolkinderen is vaak wijd genoeg. Leerlingen hebben plezier in het ontwikkelen van hun verhalen.
Leerlingen tekenen en schrijven hun eigen stripboeken en leren tegelijkertijd over beeldende taal. Superhelden, het gangbare onderwerp, zijn overdreven versies van wenselijke menselijke eigenschappen. De pagina's van strips bevatten onomatopeeën, vooral in vechtscènes: "POW!", "BOOM!", "CRASH!", "CLUNK", "VROOM". De Superman-intro "Machtiger dan een locomotief" is een voorbeeld van hyperbool. Leerlingen brengen hun personages tot leven en vergeten misschien zelfs dat ze iets nuttigs leren.