De edele wilde is een thematisch literaire figuur die primitive beschavingen vertegenwoordigt die aangenomen worden om een zuivere moraliteit te belichamen dan de beschavinge mens. De term zelf verscheen voor het eerst in John Dryden's "The Conquest of Granada" in 1692. De term heeft zijn deel controverse gewekt door vermeend de algemene percepties van rassen en culturen te beperken die onjuist ermee geassocieerd kunnen zijn.
De edele wilde keurt de wereld van de beschaving af ten gunste van een eenvoudigere leefstijl: jagen, verzamelen, vissen en in harmonie leven met de natuurlijke wereld. Edelen wilden vertrouwen niet op de vooruitgang en gadgets van de beschaving, en begrijpen zulke vooruitgang niet. Ze accepteren de dood als een natuurlijk deel van het leven en streven niet tegen natuurkrachten of lot.
Door een leven dicht bij de natuur te leiden en zijn deel in de natuurlijke cyclus van dood en hergeborte te begrijpen, bereikt de edele wilde een morele zuiverheid ongekend in de moderne beschaving. Hij mist elke capaciteit voor bedrog of bedrog, en toont geen hebzucht of ambitie. Hij heeft geen gebruik voor geld en neemt een zeer sceptische kijk op eigendom. Land is iets waar de edele wilde woont; het is niet iets om te kopen en te verkopen. Deze houding kan vertaald worden in een kritiek op de beschaving als een inherent corruptende kracht. De toestand van natuur waarin de edele wilde woont brengt zijn aangeboren goedheid te voorschijn. Zolang hij in deze toestand blijft, zal de vlek van het kwaad hem nooit raken.
Terwijl de edele wilde een gesophistificeerde educatie mist, bezit hij aangeboren fysieke vaardigheden zoals kracht, behendigheid en uithoudingsvermogen. Hij bezit ook vaardigheden zoals jagen en traceren alsook een begrip van de tekens van natuurverschijnselen. Dit stelt hem in staat om te overleven en te bloeien in de wildernis op manieren die een beschavinge man niet kan.
Hoewel geen christen, toont de edele wilde vaak ontzag en respect voor een hoger wezen: een natuurgeest, grote vader of panteïstische visie van de natuur. Deze goden zijn wijs en vaak mededogenend maar handelen volgens mysterieuze motieven. Ze zijn gebonden aan natuurverschijnselen of heilige plaatsen in de wildernis in plaats van aan een kerk of gegeven gebouw. Beschavinge mannen kunnen deze godheden als kinderachtige en dwaze goden zien.