George Campbell was een Schotse filosoof en theoloog die in de 18e eeuw leefde. De drie focuspunten van Campbell's filosofische gedachten waren taal, theologie en retorica. Een van zijn bekendste bijdrages aan het veld van de retorica was Campbell's vier typen morele redenering, die hij uiteenzette in zijn boek "The Philosophy of Rhetoric". Campbell labelde zijn vier typen redenering als "moreel" omdat hij vond dat, vanwege de retorische soliditeit van zijn redenering, een publiek een morele verplichting zou hebben om zijn argumenten te aanvaarden, tenzij een beter argument tegen het argument gepresenteerd kon worden.
De eerste van Campbell's vier typen morele redenering is "ervaring". Zoals de titel suggereert, is "ervaring" gebaseerd op onze eigen perceptie en observatie. Campbell vond dat door proberen en fouten, onze eigen ervaring in retorica onze kloppende en gerechtvaardigde argumenten zal versterken. In tegenstelling zal ervaring de zwakke of onklopende argumenten die we maken uitleggen, wat onze algehele retorische vaardigheden verbetert.
Het tweede type van Campbell's theorie van morele redenering is "analogie". Campbell contrasteerde retorische analogie met ervaring, claimend dat "analogie" gebaseerd is op onze indirecte ervaringen, zoals hypothetische gedachten. Campbell stelde voor dat talloze analogieën in retorica gebruikt worden omdat een enkele analogie veel makkelijker verslagen kan worden door een tegenstander. Campbell stelde het retorische gebruik van analogieën voornamelijk als een argumentatieve verdediging voor in plaats van een middel om onze eigen argumenten te versterken.
De derde van Campbell's vier typen morele redenering is "getuigenis". Dit is een type retorische redenering gebaseerd op de ervaringen van anderen. Net als met onze eigen ervaringen, kunnen we terugvallen op de ervaringen van anderen om onze eigen argumenten te versterken. Behalve in gevallen waar een gegeneraliseerde conclusie bereikt wordt door een experimentele studie, vond Campbell dat de getuigenis van anderen een sterker retorisch instrument is dan onze eigen ervaring.
Het laatste type van Campbell's theorie van morele redenering is gelabeld als de "kansberekening". Wanneer de andere drie typen morele redenering onvoldoende zijn voor een argument, kan de betwister zich wenden tot wiskunde om een argument te versterken. Omdat wiskunde objectief is, werkt Campbell's "kansberekening" als een fail-safe in retorische discussie. Door wiskundig verleden ervaringen te analyseren in de context van het huidige argument, kan de betwister een statistische kans creëren ter ondersteuning van het gemaakte argument.