De Verlichting, of Leeftijd der Rede, vond plaats in de 18e eeuw in Europa en Noord-Amerika en gaf geboorte aan een nieuwe eerbied voor rede en wetenschappelijke kennis – in plaats van godsdienst – als middel om de wereld en onze plaats in te begrijpen. Omdat de Verlichting logica en rationaliteit in zo'n pre-eminente plaats plaatste, produceerde het tijdperk voornamelijk non-fictie, inclusief poëzie die omging met rede. Mensen zagen weinig waarde in het creëren van werelden die niet waarheidsgetrouw waren aan het leven; literaire critici argumenteren echter dat deze periode de roman tot stand bracht, die in de daaropvolgende eeuw extreem populair werd en dat tot op de dag van vandaag is.
Veel dichters van de Verlichting vierden rede in hun werk, zoals in Alexander Pope's "An Essay on Man", die goddelijke interventie ontkent en de inherent goedheid van de natuur verklaart, in plaats van een transcendente godheid. Pope vraagt vroeg in het gedicht: "Say first, of God above, or man below, / What can we reason, but from what we know?", wat de ultieme autoriteit voor kennis, zelfs kennis van God, op de menselijke rede plaatst. Anne Finch, de Gravin van Winchelsea, en de Amerikaanse slavin en dichteres Phillis Wheatley riepen ook rede aan in hun poetische verkenningen van respectievelijk feminiliteit en slavernij. In lijn met de nadruk van de Verlichting op rationaliteit, incorporeerden Wheatley en andere dichters typisch formele rijmschema's en ritmes in hun werk, zoals rimerende couplets, evenals klassieke stijlen zoals elegieën en proloog.
Deze heropleving van klassieke cultuur, "neoclassicisme" genoemd, voortvloeide uit de Verlichting's fascinatie voor rede, en manifesteerde zich niet alleen in poëzie maar ook in de ontwikkeling van retorica en formeel schrijven. Filosoof en schrijvers raakten toenemend geïnteresseerd in Griekse en Romeinse literatuur over retorica, logica en regering, en auteurs als Swift en Wheatley voegden veel klassieke allusies toe aan hun geschriften. Schrijvers werden meer bezig met helderheid van spraak en gestandaardiseerde taal, in tegenstelling tot hun voorgangers tijdens de Renaissance, die taal creatief verkenden.
Schrijvers in deze tijd gebruikten vaak satire om excessieve macht of andere sociale onrechtmatigheden te bekritiseren. Het concept van sociale gerechtigheid en het helpen van minder bevoorraden ontwikkelde zich sterk tijdens deze periode toen mensen vertrouwen verloren in goddelijke interventie en voorzienigheid. Alexander Pope, Jonathan Swift en Voltaire schreven allemaal wijd gelezen satirische essays, soms in de vorm van pamfletten – los bij elkaar geplakte pagina's die doorgaans politieke kritiek of ideeën bevatten – die een wijd verspreid genre van literatuur werd tijdens de 1700s. Politieke partijen betaalden schrijvers als Jonathan Swift, Joseph Addison, Richard Steele en Matthew Prior om pamfletten te schrijven die partijplatformen en filosofieën promooten, wat veel politieke en sociale ideologieën op deze manier verspreidde.
Naast de non-fictie die tijdens de Verlichting circuleerde, gaf deze periode ook geboorte aan de moderne roman. Hoewel er discussie is over welke roman de eer verdient als de eerste, beschouwen veel critici de Engelse roman "Robinson Crusoe" van Daniel Defoe als de eerste. Andere vroege romanauteurs zijn Samuel Richardson, die de briefromans "Pamela" en "Clarissa" schreef, en Henry Fielding, die "Tom Jones" schreef. In typische Verlichting-stijl bevatten veel van deze romans stereotypische personages en is het proza onmiskenbaar en logisch; niettemin bevatten ze een aanwijzing van de sentimentale romantiek en bezorgdheid over klasse die de 19e-eeuwse roman bezighoudt.