Van Moeder Gans tot Dr. Seuss tot de verbeeldingsrijke wereld van Harry Potter, is de Engelse literatuur gevuld met gewone en niet-zo-gewone dieren. Deze dieren worden geschreven als integrale aspecten van het verhaal om personages door de narrative te leiden, lezers te leren over moraliteit en ethiek, of puur om gezelschap te bieden aan de eenzame.
Een beer verslaafd aan honing beleeft prachtige avonturen in de Honderd-Aker-Woud met een biggetje, kangoeroe, uil en tijger; auteur A.A. Milne bracht "Winnie de Poeh" en zijn menagerie van vrienden in 1926 tot leven.
Wie kan het kleine meisje vergeten dat een wit konijn volgde in een gat? Zo begint de meest kleurrijke (albeit nonsensische) dwalingen van Lewis Carroll's "Alice in Wonderland" en het daaropvolgende vervolg "Through the Looking Glass".
In C.S. Lewis' epische reeks "De Kronieken van Narnia" deelt de geliefde leeuw Aslan wijsheid met de personages, hen leren de waarde van vriendschap en eer. Phillip Pullman toonde in "De Gouden Kompas" dat dieren, bekend als daemonen of geestdieren, niet alleen leiden en leren maar hun beschermelingen ten allen tijde beschermen. Rudyard Kipling gebruikte beren, apen en panters in zijn "Jungle Book"-verhalen om morele lessen te leren.
George Orwell creëerde een schuur vol rebellische dieren om de opkomst van het communisme te demonstreren in het klassieke verhaal "Dierenboerderij". Een weduwe muis verzamelt een groep voormalige laboratoriumratten om haar huis te redden van vernietiging in Robert C. O'Brien's prijswinnende boek "Mrs. Frisby and the Rats of Nimh". Astrid Lindgren's populaire personage, Pippi Langkous, woont alleen op Villa Villekulla in afwachting van de terugkeer van haar piratenvader van de zee. Haar twee hoofdgezellen zijn een paard en haar aap, meneer Nielson.
E.B. White gebruikt een stervende spin in "Charlotte's Web" en een muiskind dat in een mensenwereld leeft, "Stuart Little," om verhalen te vertellen over compassie en vriendschap. "De Berenstain Beren" bieden een gezin beren dat in een boomhut woont, als gids voor het leren van gezinsharmonie en samenwerking. Beatrix Potter baseert zich op haar personage "Knabbel Konijn" om kinderen te leren over gevolgen.
In sommige mysteryverhalen gebruikt de protagonist dieren om te helpen met misdaadoplossing. Deze kleine mysterynis heeft een trouwe volgeling gekregen. Lillian Jackson Braun begon "The Cat Who..."-reeks in 1968. De reeks introduceerde het publiek aan het slimme Siamese duo, Koko en Yum Yum, die hun mens helpen mysteries op te lossen. Rita Mae Brown heeft verschillende whodunit-boeken geschreven geïnspireerd door haar kat Sneaky Pie.