Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Vormen van figuurlijke taal

Als je schrijft met letterlijke taal, gebruik je de woorden om precies te zeggen wat ze betekenen. Omgekeerd zegt figuurlijke taal één ding, maar bedoelt een ander. Hoewel je de meeste tijd je punt overbrengt met letterlijke taal, is figuurlijke taal nuttig voor wanneer je veel wilt zeggen in een beperkte ruimte, of wanneer je je schrijven een beetje flair wilt geven.

Vergelijking, Metafoor en Vermensing

Metaforen en vergelijkingen delen enkele belangrijke attributen, en instructeurs leren de termen vaak samen. Zowel vergelijking als metafoor vergelijken ongelijke objecten of ideeën alsof ze nauw verwant waren. Vergelijking maakt de vergelijking duidelijk door het woord "als" of "zoals" tussen de vergeleken ideeën te gebruiken. Een voorbeeld uit John Steinbeck's "East of Eden" laat zien hoe vergelijking kleur aan taal toevoegt: "Kate schuifelde over haar eigen gedachten als een meetworm." Wanneer een schrijver metafoor gebruikt, zoals Sylvia Plath in haar gedicht over zwangerschap, "Metaphors," worden de twee objecten of ideeën gepresenteerd als hetzelfde. In haar gedicht schreef Plath: "Ik ben... een olifant, een zwaar huis/ een meloen die op twee ranken wandelt." Mensen verwarren metaforen vaak met vermensing, een vorm van figuurlijke taal die menselijke kenmerken toekent aan niet-menselijke dingen. Een metafoor zegt dat het object eigenlijk het andere object is; vermensing zegt dat het object de eigenschap heeft: "Zo is de onverschilligheid van de hemel," schreef Victor Hugo in "Les Misérables." Hugo zei niet dat de lucht eigenlijk onverschilligheid was; de lucht bezat onverschilligheid als kenmerk.

Hyperbool, Onderdrijving en Ironie

Hyperbool en onderdrijving zijn twee kanten van dezelfde figuurlijke munt. Beide figuurlijke vormen gebruiken nadruk om de aandacht te trekken naar de punten die ze maken, maar hyperbool overdreven de uitspraak enorm terwijl onderdrijving het volledig afzwakt, vaak tot het punt van komisch. In zijn gedicht "The Concord Hymn" overdreven Ralph Waldo Emerson het geluid van een schot om zijn belang te communiceren: "Hier stonden ooit de belegde boeren/ En vuurden het schot dat rond de wereld gehoord werd." J.D. Salinger gebruikte onderdrijving voor de komische waarde in deze regel uit "The Catcher in the Rye": "Het is niet erg serieus. Ik heb deze kleine tumor in mijn hersenen." Ironie, hoewel enigszins vergelijkbaar met hyperbool en onderdrijving, gaat het concept een stap verder door het tegenovergestelde van wat de schrijver bedoelt te zeggen in plaats van het te onderdrukken of overdreven: in een bekend voorbeeld van ironie in "Julius Caesar," beschrijft Shakespeare de moordenaars Brutus als "een eerlijke man."

Symbolisme

Elk deel van schrijven gebruikt symbolen: letters zijn symbolen voor klanken, woorden zijn symbolen voor objecten en objecten zijn vaak symbolen voor ideeën of thema's. Wanneer een schrijver symbolisme gebruikt, gebruikt hij bekende symbolen om diepte of extra betekenis aan het werk toe te voegen. In haar klassieker "The Bean Trees," gebruikte Barbara Kingsolver bonen als symbool om de lezer iets speciaals te vertellen over de net geadopteerde kannetje Turtle; met voeding en zorg groeien de bonenranken tot iets waardevols en moois ondanks hun vroegere bestaan als broze, verwaarloze zaden.

Metonymie en Synecdoche

Metonymie en synecdoche vervangen allebei een nauw verwant woord voor het woord dat je zou gebruiken bij letterlijke spraak. Metonymie gebruikt een kenmerk dat geassocieerd is met het onderwerp om dat onderwerp te beschrijven; bijvoorbeeld, wanneer je de term "de kroon" gebruikt om koningschap te beschrijven of "het kleed" om priesterchap te beschrijven, gebruik je metonymie. Synecdoche, wat nauw verwant is aan metonymie, gebruikt een deel van iets als symbool voor het geheel; "alle handen aan dek" is een bekend voorbeeld.

Literatuur

Related Categories