Wat modern en wat traditioneel is aan een kort verhaal, kan lastig te traceren zijn als men uitgaat van het gegeven dat moderne kortverhaalschrijvers vaak sterk beïnvloed worden hun voorgangers. Toch bestaan er, zelfs onder hedendaagse korte verhalen, tal van onderscheidingen, zodat het noemen van een verhaal "modern" eigenlijk weinig zegt. Men kan echter stellen dat een onderscheidend kenmerk van een groot modern kort verhaal zijn resonantie en nazindende kracht is.
Korte verhalen gaan terug tot eeuwen geleden, toen werken als "Duizend en een nacht", Boccaccio's "Decameron" en zelfs de Bijbel de korte narratieve vorm tot hun dienste maakten voor entertainment. Hoewel het moeilijk is om één verhaal, één auteur of één culturele traditie aan te wijzen als oorsprong van het moderne kort verhaal, wijzen sommigen op een enkel verhaal van Walter Scott uit 1827. Daarna namen korte verhalen in tal van landen een vlucht, met name in de VS met Melville en Hawthorne. Het gebeurtenis-plot type verhaal, hoewel vaak gebruikt in moderne verhalen, dateert uit de vroegste dagen van het kort toen structuur, plot en richting sleutel-elementen waren om het verhaal vooruit te drijven. Tot de eeuwwisseling domineerde dit type de korte-verhalenscène.
Met de intrede van Anton Tsjechovs bijdragen aan het korte verhaal in de late 1800s, kwam een afwijking van de gewone formules begin-midden-eind structuur op de voorgrond. In Tsjechovs verhalen heb je nu het willekeurige, onverklaarbare en absurde, ongeschonden door auteursoordelen, of platte conclusies of climaxen. Op die manier waren zijn verhalens levensgetrouw en bijna pijnlijk zo. Korteverhaalschrijvers van de 20e eeuw zoals James Joyce en Raymond Carver tot heden verschuldigen een grote schuld aan Tsjechov voor de manier waarop hij het kort verhaal gerevolutioneerde. Zijn werk kan gezien worden als een van de grote vroege verschuivingen in moderne korte verhalen.
Een ander belangrijk keerpunt in moderne korte verhalen was de stijl die gebruikt werd door onder anderen Ernest Hemingway, die tegelijkertijd obscuur en toch helder, raadselachtig en recht door zee was. Deze modernistische stijl komt tot uiting in zijn bundel "In Onze Tijd", gepubliceerd in 1925.
Misschien wel de eerste duidelijke afwijking van het Tsjechoviaanse model kwam in de mid-20e eeuw met schrijvers als Vladimir Nabokov en Italo Calvino, die een cryptische of onderdrukte verhaalstijl gingen gebruiken, al gebruikte Rudyard Kipling al in de vroege 1900s de onderdrukte narratief. De onderdrukte narratief bevat een onderliggende betekenis achter de tekst die de lezer moet ontrafelen.
Noch specifiek modern noch traditioneel, doet het mini-roman verhaal wat een gewone gebeurtenis-gedreven roman zou doen, maar binnen een kortere paginaspan. Charles Dickens, Tsjechov en talloze andere korteverhaalschrijvers hebben deze techniek gebruikt.
Gezien als een duidelijke afwijking van Tsjechov, is het poëtische verhaal een zeldzamer soort verhaal dat aspecten van lyriek poëzie aanneemt binnen de grenzen van een kort verhaal. Voorbeelden van dit type zijn DH Lawrence, Dylan Thomas en JG Ballard. Het latters werk strekt zich uit van de jaren 50 tot recente tijden en biedt een huiverende tocht in de binnenruimte die moeilijk vast te leggen is.
Een nieuwere ontwikkeling in de hedendaagse korte-verhalenscène is het biografische verhaal, dat in de jaren 90 opdook met korte verhalen die elementen van non-fictie zoals voetnoten, lettertypeveranderingen en statistieken inzetten om feit en fictie te smelten in een steeds meer media-verzadigde hyper-omgeving. Auteurs zoals Dave Eggers en William Vollman gebruikten deze vorm om echte mensen in fictie te brengen of fictief over echte levens te schrijven. Deze verandering ten opzichte van de Tsjechoviaanse reeks kan, als niet goed uitgevoerd, wazig worden.