Dramatische conflict is een absolute noodzaak in elke vorm van vertellen. Het stelt de uitdagingen en obstakels waar de hoofdpersonages mee geconfronteerd worden, en beschrijft de middelen waarmee ze ze overwinnen (of in sommige gevallen, er niet in slagen). Zonder conflict is er geen verhaal (er zou niets gebeurn). Belangrijker nog, zonder conflict zouden de personages zichzelf niet laten groeien of veranderen. Niet alleen maakt conflict dus goed vertellen mogelijk, maar het helpt verhalen de menselijke conditie te spiegelen, waardoor we allemaal groeien en veranderen naarmate we door het leven gaan. Literaire experts hebben dramatische conflict opgesplitst in verschillende typen.
De simpelste vorm van vertelconflict is mens tegen mens. Een persoon stelt zich ten doel om bepaalde doelen te bereiken, terwijl een ander persoon of personen in de weg staat.
Mens tegen natuur (of mens tegen God) stelt een centraal personage tegen de krachten van de wildernis. Hij moet overleven in het bos, een schipbreuk doorstaan of op andere wijze de uitdagingen van de natuurlijke wereld confronteren.
Mens tegen samenleving-conflicten pellen de personages tegen grote sociale conventies of tradities. Een vrouw die worstelt om meer te zijn dan alleen huisvrouw, of een jonge man gealieneerd door de hypocrisie van groot bedrijfsleven, zijn goede voorbeelden van zo'n verhaal.
Misschien wel de meest krachtige vorm van vertelconflict is een personage dat zijn eigen angsten en zwaktes confronteert. Een man die worstelt tegen zijn alcoholverslaving of een koning die te maken krijgt met zijn eigen lege hoogmoed zijn voorbeelden van dit soort conflict.
Weinig literair werk focust uitsluitend op één soort conflict, en de beste combineren tal van typen in een enkel elegant pakket. Bijvoorbeeld, Hamlet moet zijn oom doden (mens tegen mens) terwijl hij zijn eigen twijfels stilzwijgt (mens tegen zichzelf) en verandering brengt in de "ongewiede tuin" van Denemarken's koninklijke hof (mens tegen samenleving).