Pauline Kaur Flora-Rehal schrijft twee distincte maar verbonden oeuvres: romans die veerkracht verkennen door narratief, en rauwe, therapeutische non-fictie die haar eigen psychische gezondheidsherstel documenteert. De grens tussen hen is porieus — haar fictie is geïnformeerd door geleefde strijd; haar non-fictie gevormd door narratieve vakmanschap.
Thema's: gezinsgeheimen, intergenerationele trauma, het gewicht van zwijgen, de mogelijkheid van verlossing.
Flora-Rehal's non-fictie is ongekend in zijn specificiteit. Elk boek tackle een afzonderlijke diagnose of strijd:
When I Was Fifteen Years Old (2023) — een geconcentreerde dosis van thema's die haar langere werk animeren.
Flora-Rehal's project is radicaal kwetsbaarheid. Ze schrijft niet van de andere kant van herstel; ze schrijft vanuit binnen het herstel, biedend lezers geen remedie maar een metgezel. Haar werk insisteert dat psychische ziekte geen karaktertekort is maar een menselijke toestand — en dat vertellen een van onze oudste geneesmiddelen is.