Shakespeare's genie voor sociale stratificatie schijnt door zijn meesterlijke taalgebruik. Hij gebruikt drie verschillende linguïstische registers om direct de sociale status van een personage te signaleren, creërend een verbale hiërarchie die de starre structuur van de Elizabethaanse samenleving weerspiegelt.
De meest directe markering is de maat. Adel spreekt in jambische pentameter – de gemeten, verheven ritme van blanco vers – met retorische figuren, latijnse dictie en complexe syntaxis. Gewone mensen spreken daarentegen in proza: natuurlijke, ongemeten taal gekruid met afkortingen ('tis, can't, i'th'), colloquialismen en eenvoudige zinstructuren. Deze scheiding is niet absoluut – personages als Hamlet schakelen tussen verzen en proza om gevinsde waanzin of intieme momenten te signaleren – maar de basislijn blijft een krachtige klasse-indicator.
Inhoud versterkt vorm. Aristocratische personages debatteren over staatskunst, eer, afstamming en kosmische orde – zorgen die bij hun publieke rollen passen. Gewone mensen's dialogen draaien om dagelijks overleven: eten, drinken, seks, lonen, en lokale klatsch. De gravediggers in Hamlet kletsen over decompositie en wet; de handwerkers in A Midsummer Night's Dream maken zich zorgen over repetitieruimte en leeuwenkostuums. Hun wereld is direct en materieel.
Adel ontvangt psychologische complexiteit: monologen onthullen innerlijke conflict, contradictorische impulsen en evoluerende zelfkennis (Macbeth, Lear, Hamlet). Gewone mensen zijn vaak typen in plaats van individuen – de Nar, de Poortwachter, de Verpleegster, de Hanswurst – die komische verlichting, aardse wijsheid of thematisch contra punt bieden. Toch geeft Shakespeare zelfs deze "typen" distintieve stemmen: Bottom's malapropismen verschillen van Dogberry's, de Poortwachter's sfeerlijke humor van de Gravedigger's filosofische galgenhumor.
De ultieme demonstratie verschijnt in Henry IV. Prince Hal schakelt vloeiend tussen hofverzen en kroegproza, beide werelden belichamend. Zijn linguïstische vlugheid signaleert zijn politieke genialiteit – hij begrijpt zowel de taal van macht als de taal van het volk dat hij zal regeren.
Door deze gelaagde linguïstische strategieën schildert Shakespeare niet alleen klasse – hij maakt het hoorbaar, taal zelf omzettend in een markering van identiteit, autoriteit en deelname.