Michael Morpurgo werd geïnspireerd om Private Peaceful (2003) te schrijven door:
Het zien van de rijen jonge soldaten graven — velen minderjarig — maakte de menselijke kost visceraal. Hij wilde de oorlog vertellen vanuit een enkele jonge soldaat's perspectief, niet een strategisch overzicht.
Zijn grootvader diende in EO. Familieverhalen en zwijgen over de oorlog vormden zijn begrip van intergenerationele trauma.
Onderzoek naar 306 Britse soldaten geëxecuteerd voor lafheid/desertie (velden waarschijnlijk PTSD lijdend) voedde de roman's centrale tragedie — Charlie's executie voor weigeren zijn gewonde broer te verlaten.
Gesprekken met veteranen en nakomelingen onthulden hoe gewone jongens soldaten werden, en hoe broederschap hen volhield.
Morpurgo wijde het boek toe aan zijn ooms en de "verloren generatie." De roman's tegenwoordige tijd, eerste-persoon vertelling dompelt lezers in Tommo's directe ervaring, eerbiedigend individuele stemmen gewist door massa-herdenking.