Mary Shelley's Frankenstein ondervraagt de Wetenschappelijke Revolutie door zes kritische lenzen:
Victor's obsessieve schepping van leven belichaamt de maatschappelijke angst voor ongeregelde wetenschap — hybris van God spelen.
De dunne lijn tussen vooruitgang en morele grens. Victor's verlating doet verantwoordelijkheidsvragen rijzen voor scheppers tegenover schepsels.
Verboden kennis gezocht, tragische gevolgen geoogst. Nieuwsgierigheid ongecontroleerd wordt destructief.
Het Wezen belichaamt de "andere" — de maatschappelijke reactie op het wetenschappelijk geproduceerde "monster" spiegelt vooroordelen tegen verschil.
Victor trotseert de natuurlijke orde, vervaagt leven/dood. Temmeren zonder wijsheid verwoest individu en samenleving.
Victor's meesterwordingsquest wordt zijn ondergang. De roman waarschuwt: nederigheid moet wetenschappelijke kracht vergezellen.
Shelley transformeert Gotische horror in duurzame ethische enquête.