Ironie geniet een lange traditie in de westerse beschaving. Vertrouwd raken met verschillende gebruiksvormen van ironie tijdens verschillende tijdperken geeft een beter begrip van dramatische ironie.
Plato's dialogen illustreren Socrates' onderwijstechniek van het stellen van vragen aan een student om een correct antwoord te trekken. Deze methode werd later bekend als "Socratische ironie."
Een beroemd voorbeeld van dramatische ironie komt voor in Sophocles' stuk "Oedipus Rex." Oedipus, de heerser van Theben, zoekt de persoon die de verwoesting in de stad heeft veroorzaakt. Hij weet niet dat hij de schuldige is, door onwetend zijn eigen moeder te huwen.
In middeleeuws Europa werd ironie begrepen als het zeggen van het tegenovergestelde van wat men werkelijk bedoelt. Dit concept ontwikkelde een nieuwe betekenis, als iets niet noodzakelijk gericht op iemand maar iets observeerbaars dat de kunstenaar in zijn werk kon incorporeren.
Engelse geleerde Connop Thirlwall legde uit, in een artikel (1833) over Sophocles, dat de reeks gebeurtenissen in een stuk op één manier begrepen kan worden door de personages in het stuk, die onbewust zijn van de situatie zoals die werkelijk bestaat. Dramatische ironie verhoogt de spanning in een roman of stuk omdat de personages handelen zonder de echte situatie te kennen.
Terwijl dramatische ironie vaak bestudeerd wordt in literatuur en filosofie, is het minder ontwikkeld in studies van andere media. Een medium kan een instrument voor ironie zijn, zoals televisie's "The Daily Show," die televisiebeelden uit context haalt en ontwikkelt tot een eigen nepnieuwsverslag, wat de grenzen van het televisiemedium belicht.