Shakespeare gebruikte woorden vaak op onconventionele manieren – functionele verschuivingen (zelfstandig naamwoord als werkwoord), semantische uitbreidingen, neologismen, en metaforische compressie – om te:
Deze taalkundige innovatie stelde hem in staat universele menselijke ervaringen – rouw, ambitie, liefde, verraad – met ongekende nuance te articuleren, wat zijn werk zowel tijdloos als eindeloos analyseerbaar maakt. Hij gebruikte niet zomaar taal; hij vergrootte haar expressieve capaciteit.