Freudiaanse psychoanalyse heeft het literaire modernisme diepgeworteld gevormd via de volgende kanalen:
Schrijvers als Virginia Woolf en James Joyce vingen de ongefilterde gedachtestroom van personages op, een directe weerspiegeling van het onbewuste.
Symboliek en niet-lineaire beelden, geïnspireerd door Freuds De interpretatie van dromen, vonden hun weg naar de literatuur.
De verhalestructuur spiegelt de ontwrochtenheid van het onderbewuste weer.
Diepe toegang tot de rauwe psyché van personages, zoals in Ulysses.
Weerspiegelen onbewuste driften en verborgen wensen.
Persoonlijke perceptie gaat boven collectieve waarheid.
Analyse van innerlijke motieven, angsten en begeertes.
Coderen psychologische diepgang in beeldende taal.
Grijpen op het collectieve onbewuste (Jung).
Onder mijnen van conventies, analogue aan psychoanalyse's uitdaging aan de rationaliteit.