In Act 4, Scene 1 van Macbeth, verklaart de titulair personage: “All is but toys: renounce the world.” Deze regel komt na de voorspellingen van de heksen die hem een valse veiligheidsgevoel geven. De zin uit drupt diepe desillusie en wanhoop.
“All is but toys” betekent dat alles—prestaties, ambities, macht, en wereldse zorgen—uiteindelijk onbetekenisvol en vergankelijk is, als kinders speelgoed. De metafoor benadrukt de triviale, vergankelijke aard van menselijke streven in het aangezicht van sterfelijkheid en lot.
Macbeth spreekt deze woorden terwijl zijn wereld ontravelt. Ondanks de beloften van de heksen, voelt hij de leegte van zijn tirannie. De regel onderstreept het centrale thema van het stuk: de destructieve leegte van ongeremde ambitie. Het markeert een moment van helderheid middenin zijn morele blindheid, voorspellend zijn onvermijdelijke val.