Het korte antwoord is nee – Shakespeare bedacht het verhaal van de ster-gekruste liefhebbers niet. In plaats daarvan transformeerde hij een bestaand narratieve ketting in een van de meest duurzame tragedies van de literatuur.
Shakespeares grootsheid ligt niet in plotvinding maar in dramatische alchemie. Hij comprimeerde Brookes negemaandse tijdlijn in vijf intense dagen, urgentie en tragedie verhoogd. Hij verdiepte bijpersonages als Mercutio en de Verpleegster tot onvergetelijke personages. Meest cruciaal verhef hij de taal van Brookes platte verzen tot poëzie die liefdesextase en wanhoop vangt met ongekende kracht.
Het resultaat is een werk dat zijn bronnen overstijgt – bewijs dat originaliteit in kunst vaak herverbeelding betekent in plaats van uitvinding.