Antigone, dochter van Oedipus en Jocasta, is de protagonist van Sophocles' Antigone (ca. 441 v.Chr.). Ze troeft de verbod van haar oom koning Creon om haar broer Polyneices te begraven, die als verrader bestempeld werd. Voor Antigone gaan goddelijke wet (nomos) en familieplicht (philia) boven burgelijk besluit.
Haar daad van burgerlijke ongehoorzaamheid — rituele begrafenis met stof en offers — ketent een keten van catastrofe: haar levendig ingemurd worden, haar verloofde Haemon's zelfmoord, diens moeder Eurydice's zelfmoord. Creon blijft gebroken achter.
Antigone staat als duurzaam symbool van individueel geweten tegen staatsmacht, van ongeschreven wet boven geschreven wet. Ze is geen rebel voor de rebel; ze gehoorzaamt een hogere orde. Haar tragedie vraagt: wanneer de staat onrecht beveelt, wat is de prijs van weigeren?