Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Kenmerken van Shakespeareaanse dames

Vrouwen spelen een centrale rol in veel van Shakespeares toneelstukken, van komediën als "Much Ado About Nothing" tot tragedies als "King Lear". Elke Shakespeareanse dame is haar eigen personage, natuurlijk, met een individuele persoonlijkheid en motivaties. Maar een paar opvallende kwaliteiten herhalen zich over meerdere personages, die wetenschappers al honderden jaren bestuderen en noteren.

Het vrouwelijke ideaal

Shakespeares vrouwelijke personages zijn opvallend omdat velen van hen sterk afwijken van de passieve, geobjectiveerde vrouwen die in andere literaire werken uit de late 16e eeuw voorkwamen. Het boek "The Women of Shakespeare" noemt de diepgewortelde passies en wensen van veel Shakespeareanse vrouwen, die een enorme invloed hebben op de verhalen waarin ze zich bevinden. Bijvoorbeeld: de beledigingen die Lears dochters Goneril en Regan lijden, leiden ertoe dat ze hun vader verstoten, terwijl Lady Macbeths verlangen naar macht haar dwingt haar man aan te zetten tot de moord op hun koning.

De vrouwen in mannenkleren

Verschillende van Shakespeares dames nemen verkleidingen aan om zich als mannen uit te geven. Hierdoor bevrijden ze zich van de beperkingen van hun samenleving en laten ze hun gaven bloeien zonder het seksisme van hun tijd. Prominente voorbeelden zijn Viola in "Twelfth Night", Rosalind in "As You Like It" en Portia in "The Merchant of Venice".

De scherpte (The Wit)

Op een subtilere noot bezitten veel van Shakespeares heldinnen scherpe tongen en worden ze afgebeeld als het intellectuele evenbeeld van de mannen om hen heen. Dit gaat vaak met een prijs, aangezien velen van hen ongetrouwd zijn – wat toen als negatief karakterkenmerk werd gezien – of schuilgaan moeten om zich te verzekeren. Voorbeelden zijn Beatrice in "Much Ado About Nothing", Kate in "The Taming of the Shrew" en Portia in "The Merchant of Venice", die Shylock in de climax van het stuk uitredeneert.

De verloren onschuldige (The Lost Innocent)

Vele van Shakespeares tragische heldinnen verlichamen een broze zuiverheid. Ze staan als onschuldigen – kuis en deugdzaam – en worden uiteindelijk slachtoffer van de donkere fouten die de stukken belichamen. Voorbeelden zijn Juliet, gedreven tot zelfmoord; Ophelia in "Hamlet", die waanzinnig wordt en zelfmoord pleegt; Cordelia in "King Lear", vermoord door de machten van haar broers en zusters, en Desdemona in "Othello", vermoord door haar geliefde. Soms verschijnen ze ook in Shakespeares lichtere stukken; bijvoorbeeld de deugdzame Hero in "Much Ado About Nothing" wordt van overspel beschuldigd en wordt ziek als gevolg.

Literatuur

Related Categories