Dit is waarom:
* Webern was een leidende figuur in de Tweede Weense School. Deze school, waartoe ook Arnold Schönberg en Alban Berg behoorden, richtte zich op atonaliteit, serialisme en de verkenning van nieuwe muzikale technieken. Dit staat diametraal tegenover de karakteristieke kenmerken van het neoromanticisme.
* Het neoromanticisme ontstond eind 19e en begin 20e eeuw. Het was een reactie tegen de waargenomen kilheid en intellectualisme van de late romantiek. Neoromantische componisten lieten zich vaak inspireren door volksmuziek, nationalistische thema's en emotionele expressiviteit.
* De muziek van Webern staat bekend om zijn beknoptheid, soberheid en minimalistische benadering. Hij streefde naar een zeer geconcentreerde en gecontroleerde muzikale taal, waarbij hij gebruik maakte van soberheid en precieze structuur. Dit is de antithese van de weelderige, uitgebreide en vaak emotioneel geladen stijl van het neoromanticisme.
Hoewel er misschien enkele oppervlakkige overeenkomsten zijn in termen van het gebruik van melodie en harmonie, is Weberns algemene benadering van compositie fundamenteel tegengesteld aan de principes van het neoromanticisme.
In plaats van een model te zijn voor het neoromanticisme, is de invloed van Webern terug te zien in de ontwikkeling van serialisme, atonale muziek en minimalistische esthetiek in de 20e eeuw. Zijn muziek diende als een belangrijke inspiratiebron voor latere componisten als Pierre Boulez, Luciano Berio en Karlheinz Stockhausen.