Anton Webern (1883–1945) was geen model voor Neoromanticisme. Hij was een centrale figuur in de Tweede Wiene School naast Arnold Schoenberg en Alban Berg, pionier van atonaliteit en twaalftoonsserialisme – een radikale, systematische breuk met de Romantische traditie.
Neoromanticisme ontstond als een late 19e/vroege 20e-eeuwse reactie op Wagneriaanse excessive – niet tegen tonaliteit zelf. Componisten als Mahler, Strauss, vroege Sibelius, en Rachmaninov omarmden:
Webern's invloed stroomt naar naoorlogse serialisme (Boulez, Stockhausen), minimalisme, en de avant-garde – componisten die zijn compressie en structurele rigour in nieuwe gebieden tillen. Neoromanticisme vertegenwoordigt een parallelle, vaak tegengestelde stroom: een die streefde om Romantische expressiviteit te behouden in moderne kaders.
Ze zijn geen voorouders en nakomelingen; ze zijn divergente reacties op de crisis van de tonaliteit.