Verrassend weinig. In de eerste momenten van Sophocles' Antigone draait het gesprek van de zussen volledig om hun broers – Eteocles en Polyneices – die elkaar net in een enkelgevecht hebben gedood. Antigone onthult haar plan om Creons edict te trotseeren en Polyneices te begraven; Ismene vreest de gevolgen. Oedipus wordt alleen schuins genoemd, als de vervloekte vader wiens nalatenschap hen haalt, maar zijn specifieke geschiedenis – vaderdood, incest, zichzelf verblinden, ballingschap – wordt niet verteld. Het stuk gaat ervan uit dat het publiek de Thebaanse achtergrond kent; de urgentie van de zussen is direct en broederlijk, niet vaderlijk.