William Shakespeare's carrière als toneelschrijver eindigde niet met een dramatische afscheid – het afnam geleidelijk door omstandigheden en samenwerking. Het keerpunt kwam in 1603, toen een zware pestepidemie de sluiting van Londense theaters dwing. Hoewel ze in 1604 heropenden, had het theatervlak zich verschoven, en nam Shakespeare's output aanzienlijk af.
Zijn laatste complete solo stuk wordt algemeen beschouwd als De Storm (ca. 1611), een werk vaak gelezen als zijn theaterzwaanlied, met Prospero's afstand van magie spiegelen van de toneelschrijver's eigen vertrek van het toneel. Daarna collaboreerde Shakespeare met jongere dramaturgen, met name John Fletcher, aan Henry VIII (1613), The Two Noble Kinsmen (1613), en de verloren Cardenio (1612–13).
Omstreeks 1613 had Shakespeare zich grotendeels naar Stratford-upon-Avon zurückgezogen, waar hij leefde als een gentiluomo van bezit, zijn investeringen en zaken beheerend. Hij stierf daar op 23 april 1616 – zijn 52ste verjaardag, volgens traditie.
De 1603 pestsluiting beëindigde zijn carrière niet alleenhandig, maar markeerde het moment dat de theaterheld begint te vervagen, achterlatend een oeuvre die elke opvolgende generatie zou uitstralen.