Rick Riordans The Sea of Monsters strotteert van overdreven taal, maar het aanwijzen van "echte" hyperbel is lastig omdat de mythologische setting het onmogelijke tot het alledaagse maakt.
In een wereld waar cyclopen, hydra's en goden letterlijke realiteit zijn, kunnen uitspraken als "het monster was zo groot als een berg" feitlelijke beschrijvingen zijn, geen figuurlijke overdreving. De basis voor "normaal" is al hyperbolisch naar sterfelijke maatstaven.
Riordan gebruikt komische en emotionele hyperbel door Percy Jacksons eerste-persoonsvertelling:
Deze versieringen dienen karakterstem en tempo. Ze brengen de subjectieve ervaring van een tiener levendiger over dan letterlijke proza ooit kan - waar elke verknikking wereldverwoestend voelt en elke snack-noodsituatie als honger lijkt. De fantastische setting versterkt het effect: als goden getobben, verandert het weer letterlijk, wat de grens tussen metafoor en magie vervaagt.
Uiteindelijk zet de roman hyperbel in als een stijlkenmerk van zijn verteller, niet alleen als een retorisch hulpmiddel.