John Shakespeare kon lezen en schrijven, hoewel onvolmaakt. Archieven tonen dat hij akten tekende met een merk (een "X" of symbool) voor drie van zijn tien kinderen – suggestie van beperkte geletterdheid maar geen ongeletterdheid.
Geletterdheid in 16e-eeuws Engeland was een spectrum. "Lezen" (print decoderen) was meer algemeen dan "schrijven" (letters vormen). John Shakespeare las waarschijnlijk beter dan hij schreef – genoeg voor ambtelijke plicht, niet voor correspondentie.
Zijn zoon William, natuurlijk, transcendeerde de familiebaseline – werd de taal's supreme schrijver. De handskenmakerszoon die met een merk tekende, vaderde de dichter die immortaliteit tekende.