Dante's *Inferno*: Een Gids Door De Negen Cirkels Van De Hel
Inferno is de eerste kantika van Dante Alighieri's Divina Commedia (ca. 1308–1321). De pelgrim Dante, verdwaald in een 'donker bos' op middenleeftijd, wordt ontmoet door **Virgilius** – gezonden door Beatrice – om hem door de Hel te leiden.
De afdaling volgt een trechter van toenemende morele zwaarte:
- Limbo – Deugdzame niet-christenen (Homer, Aristoteles, Saladin).
- Lust – Geblazen door eeuwige orkaan (Paolo & Francesca).
- Gulzigheid – Waaien in bevroren slib, bewaakt door Cerberus.
- Hebzucht – Horders & verspillers duwende gewichten (Plutus).
- Woede & Dwergheid – Vechtend op de Styx; broedend eronder.
- Ketterij – Brandende graven (Farinata, Cavalcante).
- Geweld – Drie ringen: tegen naasten (kokend bloed), zichzelf (zelfmoordbomen), God/natuur/kunst (brandend zand).
- Bedrog – Tien grachten (Malebolge): kuifers, leeuwenkoppen, simonisten, tovenaars, barrators, hypocrieten, dieven, kwade raadgevers, zowers van twist, vervalsers.
- Verraderij – Vier ronden van bevroren Cocytus: Caïna, Antenora, Ptolomaea, Judecca. Satan tot de taille in het centrum, kauwende Judas, Brutus, Cassius.
Virgilius en Dante dalen Satans bevroren flank af en duiken op 'om de sterren weer te zien' – de drempel van het Vagevuur. Het gedichts contrapasso (straf passend bij de zonde), levendige beelden en morele architectuur hebben zeven eeuwen lang kunst, muziek en literatuur geïnspireerd.