In de diepten van smart sta ik alleen,
Een weduwe ziel, mijn hart voor altijd geneigd.
Mijn verwanten en man liggen koud, berovend,
Maar Romeo, mijn liefste zoon, mijn adem was achtergebleven.
Oh, Romeo, mijn geliefde, mijn vreugde en trots,
Jouw verlies heeft alles wat ik draag gescheurd.
Jouw jeugdige charme en zachte geest helder,
Nu gedempt door de doodz' eeuwige, wrede nacht.
Een moeders angst kent geen grenzen,
Terwijl ik huil en rouw met oneindig geluid.
Jouw afwezigheid laat een kloof in ons leven,
Waar lach klonk, nu bloeit stilte.
Oh, wrede lot, waarom hebt u deze slag gedaan?
Om mijn hoop, mijn levens heldere gloed te stelen.
In verdriet dwaal ik, doelverloren, verloren, alleen,
Een weduwe hart, voor eeuwig te beklagen.
Binnen deze hallen, ooit gevuld met vrolijke roepen,
Nu klinkt niets dan smart, tranen, en vreezen.
De Montagues rouwen hun edele erfgenaam's val,
Een tragedie die onze zielen scheurt, onze klagen.
Maar door deze pijn schijnt nog een flikker van licht –
De herinnering aan jouw liefde, lieve zoon van mij.
Jouw liefde voor Julia, zuiver en diep,
Een band die zal duren en altijd weerklinken.
In dromen zie ik jouw gezicht, zo lief,
Jouw lach, jouw gratie, alle vrees verdrijvend.
Ik vind troost in jouw eeuwige rust,
In hemels omhelzing, ware zegen vindend.
Hoewel tranen mogen vloeien en smart lang duren,
Binnen mijn hart, jouw licht voor eeuwig sterk.
Rust in vrede, mijn zoon, mijn kostbare kind,
In liefdes omhelzing, voor eeuwig onbesmet.
Deze originele monoloog verbeeldt Lady Montagues rouw – Shakespeare onthoudt haar een stem na Romeos dood (ze sterft off-stage van verdriet). Het gedicht herstelt haar moederperspectief: weduwe, moeder, getuige van de ruzie's laatste oogst.