De jaren 1960 in Quebec werden gedefinieerd door een diepgaande maatschappelijke breuk bekend als de Stille Revolutie. Voor Francophone Quebecers begon het decennium onder een structuur van systematische marginalisering die elk aspect van het leven raakte — economisch, cultureel, politiek, en sociaal.
Francophones waren grotendeels beperkt tot laagbetaalde, blauwwerkende banen, uitgesloten van management en professionele rollen. De Anglophone minderheid, hoewel numeriek kleiner, controleerde een geschatte 80% van de provinciale economie. Een "Speak White" werkcultuur heerste, dwang Franse Canadezen om in het Engels te opereren of stagnatie te riskeren. De vrees was existentieel: assimilatie door economische noodzaak.
Frans was secundair in regering, rechtbanken, handel, en onderwijs. Hoge schooluitvalcijfers plaagden Francophone studenten, en Fransstalige hogere onderwijsopties waren sterk beperkt. Dit voedde een diepe angst om identiteitserosie — het gevoel dat hun taal en cultuur langzaam uitingingen.
Kiesdistricten waren gerrymandered ten gunste van landelijke, traditioneel Anglophone gebieden. De langdurig regerende Union Nationale onder Maurice Duplessis werd breed gezien als clerikaal, anti-arbeid, en dienstbaar aan Engels kapitaal, wat Francophones zonder echte politieke vertegenwoordiging achterliet.
Ongelijkheden in gezondheidszorg, huisvesting, en onderwijs waren scherp. De Katholieke Kerk controleerde de meeste maatschappelijke diensten, weerstand biedend aan modernisering en seculiere hervorming.
De verkiezing van Jean Lesage's Liberale regering in 1960 ontketende een vredige maar diepgaande transformatie. Belangrijke hervormen omvatten:
De roep "Maîtres chez nous" ("Meesters in ons eigen huis") vat de ambitie van de beweging samen. Deze vreezen en aspiraties dreven een maatschappelijke transformatie die Quebec's traject permanent herschreef.