Sophocles' Oedipus the King (ca. 429 v.Chr.) blijft de definitieve verkenning van de menselijke strijd tegen het lot. Het stuk volgt koning Oedipus van Theben, die, in zijn streven zijn stad te redden van een pest, de verschrikkelijke waarheid ontdekt: hij heeft onwetend een voorspelling vervuld door zijn vader Laius te doden en zijn moeder Jocasta te huwen.
Het moment van anagnorisis (herkenning) is vergruizelend: Jocasta hangt zich; Oedipus blindt zich met haar speld. Hij wordt het besmette ding dat hij zocht te verbannen. Het stuk eindigt niet met dood maar met ballingschap en blindheid – een levend getuigenis van de kwetsbaarheid van menselijke handeling.
Oedipus the King duurt omdat zijn vragen tijdloos zijn: Hoeveel van ons leven controleren we? Wat is de prijs van waarheid? Kunnen we zelfkennis dragen? Het blijft een aanhalingsteken van westerse literatuur en een meesterles in dramatische structuur.