Een veelvoorkomende misvatting plaatst Shakespeare in het rijk van Oudengels — de taal van Beowulf, onbegrijpelijk voor moderne lezers. In werkelijkheid schreef Shakespeare in Vroegmodern Engels (ca. 1500–1700), een stadium van de taal opmerkelijk dicht bij de onze. Hoewel woordenschat, spelling en sommige grammaticaalerevormen zijn verschoven, is de kernstructuur vertrouwd. De King James Bijbel (1611) en Shakespeares stukken zijn de twee pijlers van deze periode, die de ritme en idioom van het Engels tot op de dag van vandaag vormden. Dit onderscheid begrijpen maakt de Bard veel toegankelijker: hij is geen vreemde taal, maar een voorouder van onze eigen spraak.