Elizabethaanse samenleving was rigide hiërarchisch. De armen — "the vulgar" of "the meaner sort" genoemd — bezetten de laagste trede.
De agrarische economie bood lage lonen voor boerenarbeiders, dienaren en dagloners. Slecht oogst leidde tot wijdverspreide werkloosheid en ellende.
Armen woonden in overbevolkte, onhygiënische sloppen, gangen of kelder zonder basisvoorzieningen, gevoelig voor ziekten.
Stapels waren brood, gort en groenten. Vlees was zeldzaam. Ondervoeding en honger waren algemeen.
Medische zorg was schaars en rudimenteer. Armen stonden op volksrecepten of liefdadigheid van godsdienstige instellingen.
Velen keelden tot bedelen, maar het was gecriminaliseerd. Straffen omvatten wippen, gevangenisstraf of branden.
Bestaande armenwetten focusten op het reguleren van bedelaars in plaats van echte hulp te bieden.
Rijken zagen armen als lui, onmoreel en onwaardig van mededogen.
Hoge sterftecijfers door ondervoeding en ziekte. Levensverwachting was ver lager dan voor rijkdom. Sociale mobiliteit was quasi onbestaand; onderwijs en vooruitgang waren gereserveerd voor de hogere klassen.