William Shakespeare wordt vaak gecrediteerd met het bedenken van talloze Engelse woorden, maar het verhaal achter "eenzaam" (lonely) is genuanceerder dan de populaire legende suggereert. Hoewel de Bard het begrip zeker in de literaire geschiedenis vestigde, heeft hij het eigenlijk niet uitgevonden.
Het bijvoeglijk naamwoord "eenzaam" (lonely) afgeleid van "eenzame" (lone, zelf een verkorting van "alleen") gecombineerd met het achtervoegsel "-ig" (-ly). De stam "eenzame" dateert uit de 14e eeuw, en de Oxford English Dictionary's vroegste citaat voor "eenzaam" dateert uit 1600 – specifiek in Shakespeares Coriolanus (Acte 4, Scène 1): "Een eenzame draak." Deze verwijzing markeert het eerste gedrukte verschijnsel van het woord, maar betekent niet dat Shakespeare het uit het niets plukte.
Wat Shakespeare deed, was "eenzaam" dramatisch gewicht en poetische resonantie geven. Hij gebruikte het herhaaldelijk in stukken als Cymbeline en Pericles, en bedde het in uitroepende contexten die hielpen het woord wortel te laten schieten in de Engelse verbeelding. De beroemde vergelijking "eenzaam als een wolk" komt later (Wordsworth), maar Shakespeares frequente, levendige gebruik maakte "eenzaam" een vast onderdeel van het literaire Engels.
Interessant genoeg is Shakespeare wel de eerste geregistreerde gebruiker van het zelfstandig naamwoord "eenzaamheid" (loneliness) – weer in Coriolanus 4.1. Hij introduceerde ook woorden als "moordpleging" (assassination), "slaapkamer" (bedroom), en "saai" (lackluster). Dus hoewel "eenzaam" voor hem bestond, schenkde hij ons het abstracte concept "eenzaamheid" en tientallen andere duurzame termen.
Shakespeare was de grote popularisator van "eenzaam", niet de uitvinder. Zijn genialiteit lag in het herkennen van een nuttig woord en het verfijnen ervan tot het stralende op toneel en papier.