Het citaat uit Hoofdstuk 25 van Natalie Babbitt's Tuck Everlasting is:
"Hij wilde niet zwijgen, hij zat daar gewoon en maakte zijn paddengeluiden, alsof hij ons iets belangrijks probeerde te vertellen."
Context: Winnie Foster observeert de pad die ze redde (bronwater erover giet) op de stoep zitten. Zijn aanhoudende, vreemde vocalisaties voelen als een boodschap — een herinnering aan de kracht van de bron, de keuze die ze maakte (niet te drinken), en de onveranderlijke cyclus van leven/dood die de pad nu belichaamt (onsterfelijk, onveranderlijk).
De pad wordt een stil getuige van de Tucks' geheim en Winnie's sterfelijkheid. Zijn "geluiden" symboliseren het ongesproken gewicht van eeuwigheid.