Shaw's proza en dramatische dialogen zijn direct herkenbaar door vier verwobene kwaliteiten:
Namaket gesproken Engels: afkortingen, fragmenten, onderbrekingen, umgangstaal. Pygmalion's Eliza: 'Not bloody likely!' — schokkend op het 1914 toneel, maar precies hoe mensen praten.
Epigrammen, paradoxen, inversies: 'The only completely unselfish person is one who is dead.' (Man and Superman). Humor levert filosofie; lachen verlaagt verdedigingen.
Stukken als debatfora. Major Barbara valt Leger des Heils medeschuld aan wapenhandel (Undershaft). Mrs. Warren's Profession veroordeelt economische prostituee. Personages belichamen argumenten.
Toespraken gestructureerd als oratie: stelling → bewijs → peroratie. Cleopatra: 'I will not be lectured. I am a queen.' — bewering als personage-onthulling.
Fabiaans socialisme + linguïstische precisie. Shaw geloofde dat taal gedachte vormt; hij vormde dialogen om onzin, hypocrisie en ononderzochte aannames te blootleggen. Elke regel is argument vermomd als gesprek.
Resultaat: stukken die lezen als essays maar ademen als leven — 'het theater van ideeën' vlees en bloed gemaakt.