Huwelijk was een cruciale instelling in het Tudor-Engeland, geregeld door een complex stelsel van wetten en gebruiken die zich door de periode heen ontwikkelden.
De wettelijke leeftijd voor huwelijk was 21 voor mannen en 14 voor vrouwen, hoewel het niet ongebruikelijk was dat paren – vooral onder de hogere klassen – jonger trouwde met toestemming van ouders of voogden.
De meeste huwelijken werden geregeld door families, met name bij de adel, waar verbintenissen politieke of economische belangen dienden. Echter, een groeiende neiging naar liefdeshuwelijken ontstaat, vooral onder de lagere klassen.
Huwelijken vonden meestal plaats in een kerk. De priester las uit het Book of Common Prayer, het paar wisselde geloften en ringen, en de feestelijkheid voortzette met een feestmaal en dans.
Huwelijk werd beschouwd als een levenslange band. Echtscheiding was niet toegestaan, en gescheiden paren riskerden kerkstraffen. Weduwen en weduwenaars hertrouwden echter vaak.
Ondanks strikte regels varieerden huwelijkservaringen wijd – sommige paren vonden geluk, anderen conflict. Toch bleef huwelijk een hoeksteen van stabiliteit en zekerheid voor zowel mannen als vrouwen in de Tudor-samenleving.