Ibn Khaldun (1332–1406), de Noord-Afrikaanse historicus en polymath, revolutioneerde de historiografie met een methodologie eeuwen voor zijn tijd. Zijn meesterwerk, de Muqaddimah (Inleiding), vestigde principes die moderne sociologie, economie en wetenschappelijke geschiedschrijving voorspoedden.
Wies hoorzegens en onkritische overdracht af; eiste ooggetuigenverklaringen, documentair bewijs, en kruisverificatie van bronnen.
Integreerde sociologie, economie, geografie, klimaat, en psychologie — analyseerder waarom beschavingen rijzen en vallen, niet alleen wat er gebeurde.
Identificeerde groepssolidariteit (asabiyyah) als de motor van staatvorming en een sleutelfactor in dynastieke cycli. Sterke asabiyyah maakt verovering mogelijk; de erosie ervan leidt tot instortingen.
Voorstelde stadia: groei → volwassenheid → verval → instorting, gedreven door luxe, corruptie, bureaucratisering, en verlies van asabiyyah.
Verklaarde historische verandering door natuurwetten en menselijke dynamiek, niet godswil, lot, of great-man-theorie alleen.
Zijn Muqaddimah werd geciteerd door Machiavelli, Hegel, Marx, en Toynbee. Hij wordt met recht de "vader van de sociologie" en pionier van wetenschappelijke geschiedenis genoemd.